Features | Diplomacy

สูตรรูเล็ตhp: The Modern China-Russia-US Triangle

ลงทะเบียนฟรี เกมส์ยิงปลา scr888,Sector Rotation ไปที่กลุ่มโรงพยาบาล โรงแรม และ Micro Finance: คาดการ พักฐาน ของ SET อยู่ในรูปแบบ Sector Rotation ไปยังกลุ่มโรงพยาบาล โรงแรม และ Micro Finance ดังนี้:-ความเห็น: ประกาศรับงานมูลค่า 85 ล้านเหรียญฯ กลุ่มพลังงานปรับร่วงยกแผง หลังราคาน้ำมันดิบดิ่งกว่า 6% เกาะติดหุ้นเด็ด เด็กแนว ราคาปิดประจำวันที่ 2 ก.พ. 59 ทั้งนี้ บริษัทได้ดำเนินการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงชื่อ ตราประทับ ตลอดจนการจดทะเบียนแก้ไขหนังสือบริคณห์ และข้อบังคับของบริษัท ต่อกรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในวันนี้ (28 ม.ค.)และบริษัทจะดาเนินการเปลี่ยนแปลงชื่อย่อหลักทรัพย์จาก ACD เป็น GREEN เพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงชื่อของบริษัทต่อไป ทั้งนี้ให้มีผลวันที่ 5 ก.พ.59ขณะที่คาดว่า วันพรุ่งนี้ระหว่างที่ยังรอผล กนง. เงินบาทน่าจะเคลื่อนไหวในกรอบระหว่าง 35.70-35.90 บาท/ดอลลาร์เนื่องจากมีการส่งมอบงานไปมาก จนเหลืองานในมือลดลง แต่ราคาหุ้นก็ลงมากเช่นกัน จนค่า PE เหลือเพียง 6 เท่าต่ำสุดในรอบ 6 ปี ทำให้น่าสนใจอย่างมาก อีกทั้งบริษัทเองก็ออกแผนซื้อหุ้นคืนจำนวน 10% เพื่อพยุงราคา โบรกเกอร์ส่วนใหญ่ให้กำไรระดับ 2.3 พันล้านบาท หรือ EPS ราว 1.4 บาท4) ในทางเทคนิคราคาหุ้นมีแนวโน้มปรับสูงขึ้นทะลุแนวต้าน 17.7-18.0 บาท โดยมีเป้าหมายถัดไปที่ 18.70 บาท,แข่งบอลลิเวอร์พูล、การเล่นบาคาร่าออนไลน์、ขณะที่บริษัทประสบความสำเร็จกับการเสนอขายหุ้นสามัญเพิ่มทุน และคาดว่าจะมีการใช้สิทธิแปลงใบสำคัญแสดงสิทธิซื้อหุ้นสามัญ (วอแรนท์) PSTC-W1 ได้ตามเป้าหมาย เนื่องจากผู้ถือหุ้นให้ความเชื่อมั่นต่อทิศทางดำเนินงานของบริษัทจึงได้ใช้สิทธิเพิ่มทุนมากกว่าจำนวนหุ้นที่เสนอขาย โดยคาดว่าจะสามารถระดมทุนได้ประมาณ 1,100 ล้านบาท แบ่งเป็นเงินจากขายหุ้นสามัญเพิ่มทุนจำนวน 880 ล้านบาท และการใช้สิทธิแปลงวอแรนท์ PSTC-W1 ในอนาคตอีก 220 ล้านบาท และเมื่อรวมกับเงินลงทุนเดิมที่ PSTC จัดเตรียมไว้อีก 120 ล้านบาท จึงทำให้ PSTC มีศักยภาพและความพร้อมด้านเงินทุนเพื่อรุกขยายธุรกิจพลังงานทางเลือกได้ทุกรูปแบบ เงินบาทอ่อนค่า ขณะตลาดจับตาประชุมกนง. คาดยังคงดอกเบี้ย DTAC เปิดตัว ตู้จำหน่ายซิมการ์ดอัตโนมัติ รายแรกในไทยทั้งนี้ ยังเชื่อว่าราคาน้ำมันดิบในขณะนี้ได้ผ่านจุดต่ำสุดไปแล้ว และน่าจะปรับตัวดีขึ้น ประเมินราคาเฉลี่ยในปีนี้ที่ 30-40 ดอลลาร์สหรัฐ/บาร์เรลธนาคารกลางอินเดียมีมติคงอัตราดอกเบี้ยที่ 6.75% ในการประชุมวันนี้ โดยธนาคารกลางชะลอการปรับอัตราดอกเบี้ยไปจนกว่ารัฐบาลจะเปิดเผยงบประมาณในเดือนนี้ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ดัชนีตลาดหุ้นไทย (SET) ปิดตลาดรอบเช้า (2 ก.พ.) นักลงทุนต่างชาติ ซื้อสุทธิ 200ล้านบาท,บล.เคทีบี (ประเทศไทย) ระบุในบทวิเคราะห์วันนี้ (2 ก.พ.) แนะ ซื้อ หุ้น TU ปรับราคาเหมาะสมขึ้นเป็น 22.60 บาท โดยมองว่าบริษัทเป็นหนึ่งในบริษัทกลุ่มเกษตรอาหารที่ยังมีพื้นฐานที่ดี แม้ว่าปัจจุบันจะถูกโจมตีจากข่าวต่างประเทศมาก แต่กำไรยังมีการเติบโตและยังมี upside จากการควบรวมกิจการทั้งนี้ สหพันธ์พลาธิการและการจัดซื้อของจีน (CFLP) และสำนักงานสถิติแห่งชาติของจีน (NBS) เปิดเผยว่า ดัชนีผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ (PMI) ภาคการผลิตของจีนในเดือนม.ค. ลดลงแตะ 49.4 ซึ่งเป็นระดับต่ำสุดนับตั้งแต่ปี 2012 จาก 49.7 ในเดือนธ.ค. ซึ่งบ่งชี้ว่าภาคการผลิตของจีนปรับตัวย่ำแย่ลง ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ราคาหุ้น บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) หรือ AOT ณ เวลา 10.33 น.ราคาอยู่ที่ 364 บาท ลบ 8.00 บาท หรือ 2.15% มูลค่าการซื้อขาย 884.49 ล้านบาท โดยราคาหุ้นเปิดตลาดที่ 368 บาท ต่ำสุดที่ 363 บาท สูงสุดที่ 369 บาท。

นอกจากนี้ ตลาดยังได้รับแรงกดดันจากราคาน้ำมันดิบที่ร่วงลงไปกว่า 6% เนื่องจากนักลงทุนผิดหวังที่กลุ่มประเทศผู้ส่งออกน้ำมัน (OPEC) ส่งสัญญาณว่าจะยังไม่มีการจัดประชุมฉุกเฉิน เนื่องจากยังไม่สามารถประเมินได้ว่าอิหร่านจะส่งออกน้ำมันดิบจำนวนเท่าใด หลังได้รับการยกเลิกมาตรการคว่ำบาตรดัชนีพยายามทรงตัวภายในกรอบแนวโน้ม แต่สัญญาณจากเครื่องมือให้น้ำหนักทางลบ ดังนั้นบ่ายอาจอ่อนตัวลงมายังแนวรับถัดไปที่ 1285 จุดได้ โดยปรับแนวต้านลงมาที่ 1,300-1,305 จุดขณะเดียวกัน โกลด์แมน แซคส์ระบุในรายงานว่า เราไม่คาดว่าโอเปกจะมีการจัดประชุมฉุกเฉิน นอกจากว่าเศรษฐกิจโลกได้อ่อนแอลงอย่างมากจากระดับในปัจจุบัน ซึ่งนักวิเคราะห์ของเราไม่คาดว่าจะเกิดขึ้น งบการเงินรายปี 57 306 อีกทั้งลงทุน Marinoteis Sociedade de Promo o e Constru o de Hot is, S.A.ในสัดส่วน 99.97% ซึ่งมีสินทรัพย์ โรงแรม Tivoli Victoria (280 ห้อง) ,โรงแรม Tivoli Lagos (324 ห้อง) , สิทธิการเช่าระยะยาวให้ดำเนินการเป็นธุรกิจโรงแรม Tivoli Marina Vilamoura ,สิทธิการเช่าระยะยาวให้ดำเนินการเป็นธุรกิจโรงแรม Tivoli Carvoeiro ,สิทธิการเช่าระยะยาวให้ดำเนินการเป็นธุรกิจโรงแรม Tivoli Marina de Portim o และสัญญาว่าจ้างบริหารจัดการ The Residences at Victoria MINT ทุ่ม 3 พันล้าน เข้าซื้อหุ้น-โรงแรมในโปรตุเกสทั้งนี้ ยังเชื่อว่าราคาน้ำมันดิบในขณะนี้ได้ผ่านจุดต่ำสุดไปแล้ว และน่าจะปรับตัวดีขึ้น ประเมินราคาเฉลี่ยในปีนี้ที่ 30-40 ดอลลาร์สหรัฐ/บาร์เรลDTAC ซื้อ ราคาหุ้นเริ่มดีดขึ้นต่อหลังพักฐาน พร้อมปริมาณการซื้อขายเพิ่มสูงขึ้น สอดคล้องกับเครื่องมือ ADX และ DI- ชี้ลงเป็นสัญญาณการฟื้นตัว เป็นจังหวะซื้อเก็งกำไร มีแนวต้านแรกที่ 35.50 บาท ผ่านได้มีเป้าหมายตามกรอบถัดไปที่ 37.50 บาท,ทั้งนี้ ยังเชื่อว่าราคาน้ำมันดิบในขณะนี้ได้ผ่านจุดต่ำสุดไปแล้ว และน่าจะปรับตัวดีขึ้น ประเมินราคาเฉลี่ยในปีนี้ที่ 30-40 ดอลลาร์สหรัฐ/บาร์เรลทำให้มีความเป็นไปได้ที่จะเห็นจีนออกมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจเพิ่มเติม เช่น การลด reserve requirement (RRR) หรือลดอัตราดอกเบี้ยนโยบาย ซึ่งน่าจะได้เห็นความชัดเจนหลังจากผ่านพ้นเทศกาลตรุษจีนไป,ทั้งนี้ ยังเชื่อว่าราคาน้ำมันดิบในขณะนี้ได้ผ่านจุดต่ำสุดไปแล้ว และน่าจะปรับตัวดีขึ้น ประเมินราคาเฉลี่ยในปีนี้ที่ 30-40 ดอลลาร์สหรัฐ/บาร์เรล ,ทั้งนี้เน้นเฝ้าระวัง 4 เรื่อง คือ 1.เฝ้าระวังทางระบาดวิทยา 2.เฝ้าระวังทางกีฏวิทยา 3.เฝ้าระวังในหญิงตั้งครรภ์ ผู้ที่มีไข้ออกผื่น ทารกที่มีความผิดปกติศีรษะเล็ก โดยได้ประสานกับสมาคมสูตินรีแพทย์แห่งประเทศในการเฝ้าระวังอีกด้วย และ 4.เฝ้าระวังในผู้ที่มีอาการปลายประสาทอักเสบ ซึ่งขณะนี้ห้องปฎิบัติการ (Lab) ของประเทศไทยสามารถตรวจหาเชื้อไวรัสซิกาได้หลายแห่ง และในวันนี้จะได้ลงนามในประกาศ 2 ฉบับตามที่กรมควบคุมโรคเสนอ PSTC เล็งซื้อกิจการ-ประมูลโครงการรัฐเสริมพอร์ตเพิ่มเป็น 100 MW ใน 3 ปีดัชนีช่วงเช้าไม่สามารถยืนเหนือ แนวต้านสำคัญ 1,300 ได้มั่นคง แสดงถึงแรงขายทำกำไรที่มีมาก คาดภาคบ่ายปรับตัวลงต่อ ทดสอบแนวรับถัดไป 1,290/1,288ผู้สื่อข่าวรายงานว่า บริษัท ไทย-เยอรมัน เซรามิค อินดัสทรี่ จำกัด (มหาชน) หรือ TGCI ณ เวลา 10.39 น. อยู่ที่ระดับ 2.78 บาท บวก 0.14 บาท หรือ 5.30% ด้วยมูลค่าซื้อขาย 10.20 ล้านบาทอย่างไรก็ตาม จากผลการประชุมของเฟดประจำเดือนมกราคม 2559 ระบุว่าเฟดมีมุมมองต่อเศรษฐกิจสหรัฐในแนวโน้มเติบโตปานกลางและตลาดแรงงานมีแนวโน้มแข็งแกร่งขึ้น รวมทั้งเฟดกำลังจับตาสถานการณ์เศรษฐกิจและการเงินโลกอย่างใกล้ชิด แสดงให้เห็นว่าเฟดก็ยังไม่ได้ตัดโอกาสในการปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยในเดือนมีนาคมเช่นกัน ซึ่งประเด็นดังกล่าวอาจส่งผลให้มีแรงขายทำกำไรทองคำสลับออกมาและสร้างแรงกดดันต่อการขยับขึ้นของราคาทองคำ,สหพันธ์พลาธิการและการจัดซื้อของจีน (CFLP) และสำนักงานสถิติแห่งชาติของจีน (NBS) เปิดเผยว่า ดัชนีผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ (PMI) ภาคการผลิตของจีนในเดือนม.ค. ลดลงแตะ 49.4 จาก 49.7 ในเดือนธ.ค. ซึ่งบ่งชี้ว่าภาคการผลิตของจีนปรับตัวย่ำแย่ลงส่วนดัชนีผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ (PMI) ภาคบริการของจีนในเดือนม.ค.ปรับตัวลงแตะ 53.5 จาก 54.4 ในเดือนธ.ค.ซึ่งแสดงให้เห็นกิจกรรมในภาคบริการของจีนมีการขยายตัวช้าลงราคาปิด 5.10 แนวรับ 5-4.90 แนวต้าน 5.20 , 5.40-5.50อนึ่ง เป็นบริษัทย่อยของบริษัท อี ฟอร์ แอล เอม จำกัด (มหาชน) หรือEFORL。

Why we can’t expect a stable “two vs one” dynamic this time around.

The Modern China-Russia-US Triangle

In this March 18, 2021, file photo Secretary of State Antony Blinken, second from right, joined by national security adviser Jake Sullivan, right, speaks while facing Chinese Communist Party foreign affairs chief Yang Jiechi, second from left, and China’s State Councilor Wang Yi, left, at the opening session of US-China talks at the Captain Cook Hotel in Anchorage, Alaska.

Credit: Frederic J. Brown via AP

Since the beginning of the Cold War, great power interactions among the United States, China, and Russia/the Soviet Union have always played a predominant role in international relations. For the most part, whether during the years of Sino-Soviet alignment or the historic “Nixon to China” moment, this has involved two sides aligning against the other. Warmer relations between China and Russia in response to the current U.S. policy of strategic competition suggest a continuation of this trend. Upon analyzing the modern configuration of this so-called “triangle,” however, this assessment merits further examination.

As the China-U.S. relationship locks itself into a seemingly irreversible trajectory of strategic competition, “Cold War 2.0” has become a rather popular buzzword. It is important to note, however, that while certain characteristics of modern strategic competition do bear some resemblance to those of the Cold War, this era of globalization means that a long-term global showdown between Washington and Beijing is likely to transpire not in a bipolar order, but a multipolar one, in which complex, intertwined interests among nations will factor into almost every aspect of strategic competition.

In this multipolar order, while more evenly distributed with the rise of the European Union, India, and Japan, among others, power remains heavily concentrated in the hands of a so-called “triangle,” of which the United States and China command two sides, with the third occupied by Russia. Although their demographics and economy are by no means trending toward sustained global power status, Russia’s nuclear arsenal and military might, coupled with an assertive foreign policy and global presence, still guarantee their place at the table, or in this case, in the triangle.

China and Russia Aligned

In recent years, as the U.S. has ratcheted up pressure against each of its perceived strategic competitors, China and Russia have been stepping up bilateral cooperation across multiple domains, while closely working together to offset U.S. pressure, counterbalance U.S. influence in multilateral forums, and rebuke the U.S.-led international order. In fact, just last week, Russian President Vladimir Putin, in a phone call with China’s top diplomat Yang Jiechi during his visit to Russia, exclaimed that relations between the two countries were “the best in history.”

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

This trend has not gone unnoticed among scholars and policymakers, especially in Washington. U.S. officials under both the Trump and Biden administrations have frequently sounded the alarm about closer China-Russia ties. Most recently, the U.S. intelligence community in its “Global Trends 2040” report assessed that China and Russia “are likely to remain aligned” in the future.

But how aligned, exactly?

On the one hand, this China-Russia alignment should not be written off merely as a temporary “marriage of convenience” filled with unresolved distrusts that can easily crumble from within. The comprehensive strategic partnership between China and Russia is based on long-standing framework of cooperation, with a clear strategic objective set out in their 1997 “Joint Declaration on a Multipolar World and the Establishment of a New International Order” and 2001 “Treaty of Good Neighborliness and Friendly Cooperation.” As long as both countries remain at odds with the United States and the West, they will likely maintain enough incentive to overcome issues of the past and jointly push toward a more favorable international order.

On the other hand, this partnership does have its fair share of limitations. Despite sharing a deep disdain for U.S. hegemony and the Western-led international order, China and Russia lack symmetrical interests for natural and sustained cooperation, especially as the disparity between Russia’s low economic complexity and dependence on natural resources relative to China’s diverse and modern economy becomes more evident. A majority of Russia and China’s overlapping economic interests are in energy, due to Russia’s need for a stable market to offset Western sanctions, coupled with China’s growing energy demand and a desire to diversify its energy sources in response to prolonged trade tension with the United States.

It is fair to say, then, that while China and Russia do enjoy an enduring and extensive relationship, the strength of their alignment still hinges quite heavily upon U.S. policies. In fact, the Global Times, a Chinese state-owned newspaper, went as far as to attribute closer China-Russian ties to “the U.S. and its main allies’ suppression of the two countries” in a recent editorial.

But what happens when there is no longer any such “suppression”?

From “Two Against One” to “One Against One Plus One”?

It is important to note that, while both China and Russia have endured their fair share of strains in relations with the U.S., neither has shown the willingness to risk a complete rupture with the world’s only $20 trillion economy. When the time comes, cooperation with the U.S. usually takes precedence. This mindset was clearly in effect around the time the U.S. paved way for China to join the WTO in 2001, or when the Obama-Medvedev administrations pushed toward a “reset” (2009-2011). Back then, China-Russia cooperation seemed to have taken a back seat.

Fast forward to today, and negative domestic sentiment toward China and Russia, as well as perceived threats from both to American supremacy, have firmly locked the U.S. into a path of strategic competition with each of these rivals. That said, being locked in a strategic competition in the context of today’s globalization is fundamentally different from being locked in the zero-sum blocs of the Cold War, where alignment pretty much equated to alliance.

This, along with a lack of resources necessary for full-scale, simultaneous clashes with both China and Russia, explains why the U.S. does not rule out cooperation with its competitors. However, as Beijing currently presents a much more comprehensive and structural challenge to Washington, the Biden administration is prioritizing cooperation with Moscow in areas of mutual interests. Hard-line policies toward Russia remain in place, but they are largely symbolic and designed to appease anti-Russia domestic sentiment. Actual results, such as the extension of the New START, an early phone call between the two presidents, or the recent U.S. decision to waive sanctions for the Nord Stream 2 pipeline, suggest an overarching goal of what U.S. Secretary of State Antony Blinken has described as “a stable and more predictable relationship” with Russia.

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

Here we’re witnessing an interesting triangular dynamic playing out. While the China-U.S. competition arc is pretty much a lock, both sides are courting Russia. As the United States continues to rally its allies and partners around a rules-based international order that portrays China and Russia as the “bad guys,” China is in a much better position to align with Russia. However, Washington retains its own share of leverage in relations with Russia, most notably a significant influence over allies in Europe – a crucial theater, if not the most crucial theater, of Russian foreign policy.

In other words, the dynamic is not as much “two against one” as it is “one against one (U.S. versus China) plus one (Russia).” Unlike the concrete alliances of the Cold War, modern alignments offer a much greater deal of flexibility, allowing Russia to pick its spots and simultaneously engage with both the U.S. and China, instead of having to stick to one side at a time in the case of China throughout the Cold War.

Looking Ahead: The Constant and the Variable

In the context of sustained globalization coupled with a growing disparity in power between the U.S. and China relative to Russia, this modern configuration of this triangle should persist for years to come. The U.S. and China, superior in total power and locked in a long-term strategic competition, will serve as the “constant.” Russia, meanwhile, will assume the role of the “variable,” seeking not to go toe-to-toe with the other two, but rather to utilize its leverage and manipulate the balance of power to its advantage.

Going forward, while focusing its resources on competing with China, the United States will attempt to stabilize relations with Russia and keep China-Russia engagement at a manageable level, ensuring that the Russian “variable” does not upset the overall balance of power in the triangle, as well as on a global scale. It’s unlikely that there will be a modern “Biden to Moscow” moment anytime soon, but the upcoming Biden-Putin summit in Europe will present an opportunity for Washington to lay out clear terms under which to engage Russia in a way that does not alienate their European allies or suggest any reversal from their overall message.

Similarly, China will continue to prioritize competition with the U.S. while further deepening cooperation with Russia, leveraging a seemingly cordial relationship between their leaders into new alignment of interests bilaterally and coordinated efforts against the U.S. multilaterally, even offering attractive economic incentives to lure Russia closer to their orbit. On the other hand, Beijing will not seek confrontation with Washington, and is likely to pursue cooperation on global issues such as climate change, COVID-19, or nonproliferation.

As for Russia, the key is to maintain its place at the table (or triangle) despite falling behind economically. That means continuing to leverage its “variable” role in triangular interactions, engaging with Beijing and Washington in order to extract concessions from both sides. However, Russia’s innate nationalistic pride, coupled with a severe lack of strategic trust with regard to the other two powers, will continue to limit the scope of future cooperation, especially as it pertains to areas within Russia’s perceived influence such as Central Asia or Eastern Europe.

Global and Regional Implications

Generally speaking, this triangular dynamic of great power competition in the context of globalization presents both opportunities and challenges to the world’s small and middle-sized countries.

If it is properly managed and trends toward a more predictable path with limited confrontation, this triangle should provide a favorable environment for countries outside of it to simultaneously pursue cooperation with each “side” without having to always look over their shoulders in fear of provoking the other(s).

On the other hand, if tension escalates and recent drumbeats regarding a so-called contest of “democracies versus autocracies” continue to take hold, thus breaking the core essence of the triangle and turning competition into an ideological battle, then other countries will be forced into picking sides. Globalization will more than likely prevent this undesirable outcome, but the risks should not be taken lightly.

Among regions, while Europe and the Middle East will continue to be of significant importance to policymakers in China, Russia, and the United States, the Indo-Pacific should emerge as the main theater of great power competition, if it hasn’t already – especially as West-to-East economic and military shifts become more evident.

It is important to point out that the majority of countries in the region have throughout their rich histories become used to being part of armed conflicts between, or in certain cases, against global powers. Though each country has its unique interests, all share a national security priority of maintaining peace. So while big power competition that leads to a more prosperous Indo-Pacific is more than welcome, it should not come at the cost of security and stability.

Therefore, it should be of paramount importance that the triangle operates in sync with regional interests. That means respecting regional mechanisms such as ASEAN, treating countries in the region as true partners of mutual interests instead of geopolitical pawns, and further contributing to peace, security, and prosperity in the region. Should countries in the triangle manage to compete with restraint, to clash while accepting each other’s legitimate interests, and to fight for influence yet also facilitating cooperation for the common good, a new concert of powers might be in the works.

This should be music to the ears of leaders across the region.